Voor je ZOOM Première

Het moment dat je
jezelf terugziet

Hier lees je wat er strakjes gebeurt.
Zodat je niks meer moet raden, en alleen nog moet voelen.

WELKOM

“Je hebt de foto's nog niet gezien. En toch weet je al wat je gaat denken.”

Sinds je hier buitenliep is er een stemmetje meegelopen. Die zegt dat je mond scheef stond. Dat je te veel lachte, of net te weinig. Dat het bij andere vrouwen waarschijnlijk veel mooier uitdraait.

Dat komt niet omdat de foto's strakjes gaan tegenvallen. Dat komt omdat je nog niks hebt om naar te kijken. En een hoofd dat niks te zien krijgt, vult zelf in. Meestal met het ergste.

Ik heb foto's van mijn mama. Bijna geen enkele is perfect genomen. Ze staat er half op, ze kijkt de verkeerde kant uit, het licht klopt niet. En ik heb er nog nooit één weggedaan omdat haar mond scheef stond. Ik kijk er niet naar om te zien of het gelukt is. Ik kijk ernaar omdat zij het is.

Dat is wat er straks op dat scherm komt. Niet of het gelukt is. Wel jij.

Dus hier staat gewoon wat er gebeurt. Hoe lang het duurt, wie erbij is, en hoe we samen kiezen wat er bij jou thuis komt te leven.

En er is één beeld waar ik niet kan wachten om het je te tonen.

Je hebt duizenden foto's van jezelf. En je hebt er nog nooit één echt bekeken.

Je scrolt erdoor met je duim al klaar. Je kijkt drie seconden en je weet het al. Die niet. Die ook niet. En je gaat verder met je dag.

Dat ligt niet aan de foto's. Dat ligt aan hoe je kijkt. Klein scherm, één hand, tussen twee dingen door, terwijl de pasta staat over te koken. Zo kijk je niet naar iemand. Zo controleer je iemand.

Daarom doen we het hier anders. Groot, op scherm, in een verduisterde zaal, op muziek. Geen telefoon in je hand. Niks dat nog moet.

En dan zeggen vrouwen hier bijna altijd hetzelfde, als het stil wordt. Je hebt mij echt gezien. Ik was bang dat het niet op mij zou lijken, en dit is meer mij dan ik ooit geweest ben.

Meestal in de namiddag. Reken op een uur tot anderhalf uur.

We zitten gezellig samen. Julie en ik. Verder niemand, tenzij jij iemand meebrengt. We lachen waarschijnlijk. En 't zou goed kunnen dat er een traantje bij komt kijken.

Dat mag. Dat is meestal het punt waarop je het verhaal loslaat dat dat stemmetje je al jaren vertelt.

Er wordt niks van je gevraagd

  • 01. Je komt binnen en er moet niks

    Je hoeft niet meteen enthousiast te zijn. Kom gewoon binnen, met een open hart. Dit is jouw ZOOM première. Het licht gaat uit, de muziek gaat aan, en de rest van de wereld mag efkes wachten.

  • 02. Eerst kijk je gewoon

    Je hoeft nog niks te vinden. Laat ze eerst gewoon binnenkomen, met een open hart. Al je beelden achter elkaar, op muziek, en jij mag achterover zitten en genieten…

  • 03. Daarna één voor één

    Je hoeft niks uit te leggen. Jij zegt welke beelden je raken, meer niet. Samen zetten we die opzij, in jouw Favorites.

  • 04. We laten ze leven in jouw huis

    Je hoeft het je niet in te beelden. Op dat scherm staat het al in jouw kamer, tussen jouw spullen, waar jouw mensen elke dag langslopen. Vanaf dat moment woont het daar.

  • 05. Je kiest wat mee naar huis gaat

    En je hoeft het niet alleen te beslissen. In je eigen tempo, en ik zeg eerlijk wat ik zou doen als je het vraagt.

Je hebt waarschijnlijk al eens een muur staan opmeten.

Of je hebt op Pinterest gekeken. Of aan iemand gevraagd wat hij ervan zou vinden. Iets doen voelt nu eenmaal beter dan wachten.

Alleen bereidt dat je voor op de verkeerde vraag. Een meetlint zegt hoeveel centimeter je hebt. Het zegt niks over hoe het voelt om daar elke dag langs te lopen. En hoe meer cijfers je meebrengt, hoe langer je in je hoofd blijft zitten op het moment dat je er net uit mag.

Meten doe ik wel voor je. Uitzoeken als het moet ook. Deze vier zijn het enige wat ik van jou vraag, en samen kosten ze je geen tien minuten.

01

KIJK ES ROND BIJ JE THUIS

Je weet waarschijnlijk al in welke kamer je het vaakst staat. Loop er deze week gewoon eens door, zonder iets te beslissen.

02

VERTEL ME WAT DAAT STAAT

Een bed, een zetel, twee stoelen, een commode. Stuur me daar een fotootje van met een A4’tje aan de muur. Meer heb ik niet nodig, de rest is mijn werk.

03

BRENG MEE WIE MEEKIJKT

Wie bij jou woont, kijkt straks mee. Neem hem of haar gerust mee. Samen kijken is lichter dan achteraf iets moeten uitleggen.

STUUR ME JE FOTOOTJE 
Een kiekje van je kamer met een A4'tje aan de muur. Meer heb ik niet nodig, de rest is mijn werk.

04

EN DAN DIE ENE VRAAG

Wat zou het voor jou betekenen om jezelf daar elke dag tegen te komen? Je hoeft er nu geen antwoord op te hebben. Neem de vraag gewoon mee.

Ik hoor dat hier bijna elke keer. Ik heb eigenlijk geen plaats meer aan mijn muren.

En dan staat ze voor haar eigen portret, en kijkt dat terug. Vanaf dat moment gaat het niet meer over plaats. Dan weet ze precies waar het hoort.

Die plek bestaat altijd. Ik heb nog nooit een vrouw meegemaakt die er geen had.

Dat horen we zò vaak. En bijna altijd vinden we samen toch een bijzonder plekje, meestal een hele andere dan je zelf in gedachten had. Dus geen zorgen als je nu direct niks ziet.

EEN KLEINE VERSCHUIVING

Kiezen tussen foto's van jezelf is zowat het vermoeiendste wat er is.

Ze zijn allemaal van jou. Dus je vergelijkt. En na een tijdje lijken ze allemaal op elkaar.

Da's omdat je aan het zoeken bent naar welke de minst slechte is. Zo kijk je al jaren naar jezelf. En op die manier kan je uren kijken zonder ook maar iets dichter bij een keuze te komen.

Vrouwen denken vaak dat ze hier voor foto's komen. En bijna elke keer nemen ze iets mee dat veel verder gaat dan dat.

Want ergens tijdens dat kijken kantelt de vraag vanzelf. Niet meer welke is de mooiste.

Wel waar wil ik mezelf elke dag tegenkomen.

De gang waar je dochter voorbijloopt zonder er nog bij na te denken. Het moment 's ochtends dat je je ogen opendoet. De spiegel waar je je klaarmaakt voor een dag waar je tegenop ziet.

Begin bij de plek. Het beeld volgt vanzelf. En de grootte ook.

OVER GROOTTE

Je denkt dat dit over je muur gaat.

Over wat er past. Over hoeveel centimeter je hebt. Over of het niet te groot wordt voor die ene hoek.

Da's ook het enige wat je nu kan nameten. De rest voelt onmeetbaar, dus grijp je naar het enige dat je wel in cijfers kan zetten. Alleen zegt een muur niks over waar jij jezelf elke dag wil tegenkomen.

Bijna elke vrouw die hier zit denkt in muren. Tot ze thuiskomt.

Ariane koos haar beelden hier. Thuis heeft haar man ze zelf een plekje gegeven, voor zij er iets over kon zeggen.

Eén in de keuken, het hart van hun huis, waar zij zich veilig voelt. Vanuit die keuken kijkt ze de living in, en daar gaf hij de tweede een plek, zodat ze ook díe ziet vanuit haar hoek. En één in de gang, zodat ze er elke dag opnieuw voorbij komt.

Voor haar betekende dat maar één ding. Hij ziet mij. Ik ben geliefd.

Ze zei me dit: "In de gewone tussenmomenten zit het altijd in mijn ooghoek. Of ik ga er gewoon voor zitten en ik kijk. En ik denk, damn. Dat heb jij gedaan. Er is niets wat jij niet kan. Je bent hier. Ik zie je. Ik hou van je."

Zij heeft dat niet zitten uitrekenen. Hij ook niet.

Wij meten. Jij mag gewoon kijken.

  • Hier denkt niemand aan. En het is de plek waar jij het vaakst staat.

    Bij Ariane kreeg de eerste daar een plek. Haar man koos die, niet zij.

  • Vanuit haar keuken kijkt Ariane de living in. Daar staat de tweede, precies in haar zichtlijn.

    's Avonds ligt iedereen daar door elkaar, tv aan, niemand kijkt. En boven hen, zij.

  • De derde koos hij voor de gang. Zodat ze er elke dag opnieuw voorbij komt.

    Zij zegt: het zit altijd in mijn ooghoek.

  • Misschien denk je stiekem dat hij het niet gaat snappen. Dat hij het mooi zal vinden en er daarna niks meer over zegt.

    Sandra deed het als cadeau voor hem. Toen hij haar beelden zag, viel hij even stil.

    Daarna heeft hij zelf de vijf stukken voor hun slaapkamer samengesteld, als een kind in een snoepwinkel. Hij belt haar nu soms lachend op. Schat, vandaag staat nummer vier op het menu, maak je maar klaar tegen dat ik thuis ben.

    Sandra had niet verwacht dat een muur iets zou doen met hun relatie. Toch is dat wat er gebeurde.

  • Je bent de hele dag degene die het draagt. Sterk, scherp, altijd aan. En ergens onderweg raakte je die andere kant van jezelf kwijt.

    Justina werkt in een wereld vol mannen en houdt daar haar plek. Op haar arm staat een vlinder, gezet op het moment dat ze weer opstond.

    Ze wou hier geen groot beeld voor de living. Ze wou iets kleins voor de kamer waar ze zich klaarmaakt. Iets dat niemand anders moet zien.

    Nu komt ze daar elke ochtend even die zachte kant tegen, voor de dag haar weer opeist.

Bijna elke vrouw wil het kleiner maken. Niet omdat haar muur te klein is, maar omdat het spannend voelt om zoveel plaats in te nemen.

En daar zit de enige echte fout die je hier kan maken. Een beeld dat te klein wordt, verdwijnt. Je loopt eraan voorbij zonder het nog te zien, en dan doet het niks meer van wat het zou doen.

Het is ook het enige waar vrouwen achteraf op terugkomen. Nooit dat het te groot geworden is. Wel dat ze het te klein hebben gehouden.

Daarom vragen we wat er in die kamer staat, en niet hoe breed je muur is. Een zetel, een bed, een commode. Daar leest een beeld zijn maat aan af.

Meten doen wij. Jij mag gewoon jouw gevoel volgen.

Je weet nu nog niet wat je wil. Da's normaal.

Je hebt nog nooit een portret van jezelf vastgehad. Alles wat je ooit koos, koos je van een scherm.

En van een scherm voel je niks. Papier wel. Een lijst wel. Het gewicht van een box op je schoot wel. Dat kan je niet op voorhand bedenken, hoe hard je ook je best doet.

Daarom leggen we het hier gewoon naast elkaar. Niet om uit te kiezen. Om vast te pakken.

Jij voelt wat past. Meestal weet je het al voor je het weer neerlegt.

WAT JE MEE NAAR HUIS NEEMT

  • Aan de muur

    het stuk dat blijft

    Eén beeld, groot, op de plek waar je elke dag passeert.

    Jij ziet het 's ochtends, half wakker, zonder erbij na te denken. Je man ziet het als hij thuiskomt. En je kinderen groeien ermee op, en weten later precies hoe hun mama eruitzag in het jaar dat ze zichzelf terugvond.

    Vrouwen noemen het achteraf gewoon die eyecatcher, of die kader in de gang. En bijna altijd is het wat ze hun beste keuze noemen. Niet omdat het het grootste is, maar omdat ze het het meest zien.

  • De treasure box

    je hele reeks in je handen

    Een reeks portretten op fine art papier, in een box die je opendoet wanneer je wil.

    Die box gaat mee naar de zetel op een avond dat het even niet gaat. Hij komt boven als je moeder wil zien wat je gedaan hebt. En op een dag ligt hij bij iemand anders op schoot, en dan vertelt hij wie jij was.

    Bij elk portret zit het social media negatief al inbegrepen. De meeste vrouwen kiezen de box van vijftien, omdat het dan een verhaal wordt in plaats van een paar losse beelden.

  • De losse art print

    klein en dichtbij

    Eén beeld, klein genoeg voor op je bureau of je nachtkastje.

    Dit is degene die niemand hoeft te zien. Hij staat waar jij zit als je werkt, of waar je 's avonds je bril neerlegt. Voor de vrouw die één portret wil dat elke ochtend meekijkt, zonder dat de rest van het huis erover moet meepraten.

  • Lijst en afwerking

    het verschil tussen een foto en iets dat er hoort

    Dit is het stuk dat maakt dat niemand nog denkt: da's een foto.

    Wie bij jou binnenkomt ziet geen fotolijst. Die ziet iets dat bij dat huis hoort, alsof het er altijd al stond. Zoals de kast van je grootmoeder, of die ene stoel waar nog nooit iemand iets van gezegd heeft.

    We houden de lijsten naast je beeld voor je kiest.

Er komt een dag dat je jezelf voorbijloopt zonder te kijken

EEN VERHAAL

En net op zo'n dag ga jij niks opzoeken. Je gaat niet in je telefoon scrollen naar foto's van jezelf. Dus blijft dat gevoel gewoon staan waar het staat.

Geke kwam hier met precies die reden. Ze schreef het achteraf zelf zo op.

"Ik ben onlangs bij ZOOM geweest omdat ik mooie foto's van mijzelf wou hebben om naar te kijken voor als ik mij eens slecht voel."

Ze koos een treasure box. En dit is wat ze er nu over zegt.

"Ik heb prachtige foto's in een mooie box als heel mooi aandenken, waar ik naar kan kijken als ik mij wat minder goed voel.

Geke Raukema

Het verschil zit hem daarin dat ze er niet meer naar moet zoeken. De box ligt er gewoon. Ze doet hem open, en er ligt bewijs.

Da's precies waarvoor jouw portretten gemaakt zijn. Niet om te bewaren. Om naar te kijken op een dag dat het even niet gaat.

OVER HET BEDRAG

Zodat je straks niet moet rekenen

Wat je meeneemt is geen bestand op een laptop. Het is iets met gewicht, met waarde, dat een plek krijgt bij jou thuis, en dat er over twintig - dertig jaar nog hangt.

Het leeft er nog als je kinderen het huis uit zijn. Het hangt of staat er nog lang nadat jij bent gestopt met twijfelen over hoe je eruitziet. En ooit kijkt er iemand naar die jou nooit gekend heeft, en die weet dan meteen wie je was.

Als dat stemmetje nu zegt dat dit te veel is voor jou alleen, luister er dan efkes niet naar.

Je kiest niet voor een foto. Je kiest voor de vrouw die straks elke dag opnieuw in haar kracht durft te staan. Die zichzelf viert, gewoon bij haar thuis. En je bent dat meer dan waard.

Olivia schreef achteraf:

"Kan enkel zeggen, niet twijfelen, gun jezelf deze dag, dit moment, deze lifetime herinnering aan hoe sterk je bent. Het is het 100% waard."

En de 295 euro die je dag vastlegde ligt hier al klaar. Die trekken we er meteen af.

Eén beeld dat een plek krijgt in je huis, ingelijst en klaar

Meerdere beelden die samen één muur dragen, dat noemen we een collectie

vanaf 1.500 euro

van 2.500 tot 5.500 euro

Je reeks in een basic box, zes portretten, met bij elk het social media negatief

vanaf 1.500 euro

Vijftien portretten in een luxe houten box. Wat de meeste vrouwen kiezen, omdat het dan een verhaal wordt

Tweeëntwintig portretten, in dezelfde houten box

3.500 euro

A la Carte losse Art Print; één klein beeld voor op je bureau of je nachtkastje

Diezelfde a la Carte Art Print met het bijhorende social media negatief

2.500 euro

250 euro

300 euro

Wat andere vrouwen meenamen, loopt ver uiteen.

Christel kwam samen met haar dochter Céline. Tien maanden later schreef ze: “een prachtige dag met mijn meid, momenten om voor altijd te koesteren.”

Martine koos drie Wall Art Collections en een treasure box. Eén kreeg een plekje boven haar piano. De twee andere leven op haar kantoor, want die ruimte wou ze vullen met wie ze is. Elke dag een herinnering dat ze een vrouw is om rekening mee te houden.

Els koos twee kaders voor aan de muur, om zich elke dag te herinneren aan de vrouw die ze is. En een treasure box als levend kunstwerk. Elke dag schuift ze een ander portret naar voor, dat wat ze die dag nodig heeft.

Eline kwam een tweede keer terug, nu met haar mama Fabienne. Ze wou haar een perfecte dag geven. Nu staat er ook bij Fabienne een treasure box, op haar creatieve plekje in de living. Daar zitten ze samen, vertellen ze over hun dag, maken ze plannen. Een levende herinnering aan wat ze samen hebben.

Gespreid betalen kan. Geen pakketten, geen kortingen, geen moment waarop de prijs anders is dan vandaag.

Maar jij beslist. Niet vanuit moeten, vanuit voelen.

WAAROM AAN DE MUUR

Een beeld in een map wordt bekeken als je eraan denkt. Een beeld aan de muur wordt gezien, elke dag, ook als je er niet aan denkt.

En daar zit het werk. Niet in de foto zelf, maar in het langzaam wennen aan jezelf. De eerste week loop je er nog wat schuin langs. Na een maand zie je het niet meer bewust. En ergens daartussen is er iets veranderd.

Vrouwen schrijven me daar maanden later nog over. Meestal niet over hoe mooi het beeld geworden is. Wel over hoe ze er nu aan voorbijlopen. Zonder weg te kijken.

Da's het verschil tussen je foto's hebben, en ermee leven.

En eerlijk, dit is niet voor iedereen. Wil je vooral zoveel mogelijk digitale bestanden voor de laagste prijs, dan is een andere fotograaf beter voor jou. Daar is niks mis mee. Wij werken gewoon anders. Bij ons begint het met een gesprek, en het eindigt met iets dat je vastpakt.

Wat er nu waarschijnlijk nog in je hoofd zit

NOG EVEN DIT

Wat als ik mijn beelden niet mooi vind?

Bijna elke vrouw denkt dat op voorhand. Bijna geen enkele denkt dat nog achteraf.

In je hoofd is het altijd erger, want daar kijk je met de ogen waarmee je al jaren naar jezelf kijkt. Hier kijk je even met de mijne.

En als er iets tussen zit dat je niet raakt, dan zeg je dat gewoon. Daar schrikken we niet van.

Moet ik direct kiezen?

Ja. En eerlijk, da's een cadeau. Alles ligt klaar, je ziet je beelden op dat moment het scherpst, en je hoeft er thuis geen twee weken over te malen.

Wat je kiest gaat de dag zelf in productie. Daarom heb je het ook sneller thuis dan je denkt.

En je beslist niks alleen. Ik zit ernaast.

Wat als ik niet kan kiezen?

Dan kijken we samen. Ik vraag je niet welke je mooi vindt, ik vraag je waar je naar blijft kijken. Meestal ligt het antwoord daar al.

En er gaat niks weg. Er wordt alleen opzij gelegd.

Mag ik iemand meebrengen naar mijn ZOOM Première?

Graag zelfs. Zeker wie meekijkt over wat er bij jullie een plek krijgt.

Twee mensen die samen gekeken hebben, twijfelen achteraf minder. Bij Sandra was het haar man die uiteindelijk hun hele slaapkamer samenstelde.

En als hij het te veel vindt?

Die vraag hoor ik vaak, en meestal fluisterend.

Neem hem mee. Niet om hem te overtuigen, maar omdat hij dan ziet wat jij ziet. Bijna altijd wordt het dan lichter in plaats van zwaarder.

Kan hij niet? Dan bel je hem gerust vanuit de zaal. Da's hier al vaker gebeurd.

Hoe lang duurt mijn ZOOM Première?

Bij elk portret in je box zit het social media negatief al inbegrepen. Wil je zelf op groot formaat laten afdrukken, dan bestaat er een groter negatief.

Alles wat je kiest, krijgt hier een tastbare vorm. Papier, een lijst, een box op je schoot. Da's waar we naartoe werken.

Hoe betaal ik?

Ter plaatse, met bancontact of via een QR-code. In één keer, of gespreid als dat beter uitkomt.

Dat regelen we in twee minuten en dan gaat het weer over je beelden.

En je 295 euro is al betaald. Die trekken we er meteen af.

Krijg ik alle digitale negatieven?

Reken op een uur tot anderhalf uur, meestal in de namiddag. Zet er geen afspraak achter en kom niet gehaast.

Het werkt net omdat er geen klok in de kamer staat.

Hoe lang duurt het voor ik mijn Art Work thuis heb?

Je Treasure Box en je Wall Art Collectie maken we op maat. Zodra alles rond is, ook het laatste deel van je betaling, gaat het in productie. Reken daarna op een zes weken. Zodra het binnen is bellen we je persoonlijk op en spreken we je pickup party af. Dat is een moment van celebration op zich, geen snelle afhaling aan de deur.

TOT SLOT

Je hoeft niks te presteren. Ook niet hier.

Ik ga je nooit iets aanpraten. Als je het vraagt, zeg ik eerlijk wat ik zelf zou doen. Da's iets anders.

Er bestaat hier geen foute keuze. Wat je kiest, kiest niemand anders voor jou. En da's precies de bedoeling.

En dat stemmetje van daarnet, dat je vertelde hoe je er wel zou uitzien. Ergens tussen het licht dat uitgaat en het laatste beeld wordt dat vanzelf stiller.

Er is één beeld waar ik nog altijd niet kan wachten om het je te tonen. Dat hou ik nog even voor mij.

Je liet je vastleggen. Nu geven we die beelden een bijzonder tastbaar plekje.

With love, always… XxxWen

NOG EEN VRAAG?

Vraag het gerust op voorhand

Zit er iets in je hoofd waar je liever nu al antwoord op hebt?

Schrijf het ons gerust. Elisa, Evy of Julie leest mee en antwoordt je.

SCHRIJF ONS EFKES

We bellen of mailen terug tussen 9 en 18 uur.