Jarenlang stond ik altijd achter de lens. Tot een reis naar Milaan, waar ik voor het eerst zelf voor de camera stapte. Over de belofte aan mijn mama, een klein lichtje in een oud atelier, en de afspraak die ik sindsdien elke dag met mezelf hou.

Een vrouw kwam haar collectie ophalen, stond even stil, en fluisterde: dit is beter dan de beste therapeut die ik ooit had. Want ze kwam niet voor foto's. Ze kwam om zichzelf terug te vinden.

Bijna elke vrouw die hier binnenkomt zegt het. Ik ben niet fotogeniek. Maar wat als dat gewoon niet waar is. Over de vrouw die zichzelf al jaren wat kleiner maakt, en wat een ICONIC-portret daarmee doet.