Duizend foto's op je telefoon, en geen enkele aan de muur. Hoe komt dat?
Een gewone gang, een gewone ochtend. En aan de muur zijzelf, waar ze elke dag voorbijloopt.
UIT THE BLOOM EDIT · PORTRETTEN DOOR WENDY, ZOOM FOTOATELIER
Kort antwoord: omdat een foto op je telefoon niks van je vraagt, en een foto in je huis wel.
Op je telefoon mag alles. Onscherp, dubbel, half. Je scrollt eroverheen en je kijkt niet echt. Maar zodra een foto een plek krijgt in je gang, moet je hem elke dag zien. En de meeste vrouwen kiezen dan liever niks.
Er is nog een reden, en die is stiller. Op bijna al die duizend foto's sta jij er niet op…. Want jij bent degene die ze altijd neemt…
Waarom sta ik op bijna geen enkele foto met mijn kinderen?
Omdat jij de fotograaf bent van jullie gezin…. want dat voelt veiliger…
Jij weet wanneer het licht mooi valt, wanneer ze net iets doen dat je wil onthouden, wanneer het even stil is. En dus sta jij achter de telefoon en niet ervoor.
Dat is geen fout. Het is gewoon hoe het groeit. Maar het betekent wel dat er over tien jaar duizend beelden zijn van hen, en een handvol van jullie samen. Meestal genomen door iemand anders, meestal snel, meestal met jou half in beeld.
Als je dit leest en je denkt "amai, dat klopt", dan is dat het hele punt van deze tekst.
Wat doe ik met al die foto's op mijn telefoon?
Heel eerlijk? Meestal niks. En dat is precies het probleem.
Een foto die in een mapje op je computer staat, of ergens diep in je camerarol, doet niks. Je vindt hem alleen terug als je er bewust naar zoekt. En dat doe je bijna nooit.
Wat wel werkt:
Kies er één. Niet twintig. Eén.
Laat hem afdrukken, groot genoeg om er echt naar te kijken.
Geef hem een plek waar je elke dag voorbijkomt. De gang, boven de zetel, de slaapkamer.
Dat is het. Geen systeem, geen archief, geen jaarlijkse opruimactie. Eén foto die uit je telefoon komt en in je leven gaat staan.
Doet een foto in je huis echt iets, of is dat gewoon mooi gezegd?
Hij doet iets, en het is niet wat je denkt.
Het gebeurt niet op de dag dat je hem krijgt. Het gebeurt maanden later, op een gewone dinsdagavond in november, als het even tegenzit en je er eigenlijk snel voorbij wil lopen. En dan toch even blijft staan.
En het gebeurt bij je kinderen, zonder dat iemand het merkt. Zij groeien op naast een beeld waar hun mama gewoon mee op staat. Niet weggestopt. Niet altijd de fotograaf. Gewoon erbij.
Dat is wat een foto in een huis doet dat een foto in een telefoon nooit kan.
Welke foto verdient dan een plek in je huis?
Niet die waar alles klopt.
Niet die waar iedereen tegelijk lacht, niemand knippert en de living net opgeruimd was. Die foto is netjes, en netjes vergeet je…
De foto die blijft, is die waar je iets bij hoort. Waar je haar hoort lachen als je ernaar kijkt. Waar je nog weet hoe dat kind rook, of hoe hard er die ochtend gestoeid werd.
Kies op hoe het voelt… hoor je die glimlach als je er naar kijkt… of voel je die stilte, sie rust die je uitstraalt,… niet op perfectie.
Is het raar om een portret van jezelf in je eigen huis te hebben?
Nee. Maar bijna elke vrouw die hier binnenkomt, denkt van wel.
Ze zegt het meestal zo: “Jezelf groot in huis hangen, dat doe je toch niet é"?”. Of: “wie zet er nu een foto van zichzelf aan zijn eigen muur.“ En dan zegt ze er in dezelfde adem bij dat er wel vijf foto's van de kinderen staan.
Die vrouw op die foto, dat ben jij niet mooier gemaakt. Dat ben jij eindelijk eens gezien. En als je daar elke morgen even naar kijkt, dan begin je het na een tijd zelf te geloven. Da's geen ijdelheid. Da's oefenen.
Hoe werkt dat bij ZOOM?
ZOOM Fotoatelier is mijn atelier, met hart en ziel leven in geblazen… hier in Lichtervelde, in de Statiestraat. Ik ben Wendy, en ik maak portretten van vrouwen die zichzelf voor de een of andere reden al een tijdje wat kleiner houden.
Wat je bij mij niet krijgt, is een map met vierhonderd bestanden en veel succes ermee. We kiezen samen. En wat je meeneemt, is tastbaar: fine art prints, een treasure box, of werk voor aan je muur. Gemaakt om mee te leven, en deel uit te maken van “jouw elke dag”… hoe die er ook mag uitzien… niet om te bewaren.
En bij ons begint het altijd met een telefoongesprek. Geen verkoopgesprek, gewoon horen wat je zoekt en of ik daar de juiste voor ben…. Want de waarheid is, ik kan gewoon niet vastleggen wie of wat ik niet ken…
Het atelier is open op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag. Woensdag en in het weekend ben ik dicht.
Kort samengevat
Waarom sta ik zelf op zo weinig foto's? Omdat jij meestal degene bent die ze neemt.
Wat doe ik met de foto's op mijn telefoon? Kies er één, laat hem afdrukken, en geef hem een bijzonder plekje waar je elke dag voorbijkomt.
Welke foto kies je? Niet die waar alles klopt. Die waar je iets bij voelt… die die iets met je doet en in beweging zet….
Is een portret van jezelf in huis ijdel? Nee. Maar bijna elke vrouw die hier binnenkomt, denkt van wel. Ze zegt het meestal zo: dat is toch ijdel. Of: wie zet er nu een foto van zichzelf aan zijn eigen muur. En dan zegt ze er in dezelfde adem bij dat er wel vijf foto's van de kinderen staan.
Maar een portret in je huis is geen ijdelheid. Het is een zin.
Het zegt: ik zie je. Ik hou van je. En je hoort erbij.
You were here. Part of this. You've lived.
Dat is wat je huis dan elke dag zegt, zonder dat iemand het hardop moet uitspreken.
Die vrouw op die foto, dat ben jij niet mooier gemaakt. Dat ben jij eindelijk eens gezien. En als je daar elke morgen even naar kijkt, dan begin je het na een tijd zelf te geloven.
Da's geen ijdelheid. Da's oefenen.
Waar zit ZOOM? Statiestraat 8, Lichtervelde. Open ma, di, do en vr.
Kijk deze week es rond bij jou thuis.
Welke foto van jou heeft daar een plekje?
En is het antwoord geen enkele, dan weet je nu waarom ik dit doe.
XxxWen
Wil je gewoon es babbelen, zonder dat je iets moet beslissen? Prik een moment op www.zoomfotoatelier.com
