Step into the frame: hoe een fotoshoot in Milaan me leerde om zelf op de foto te staan

Je geeft de hele dag aan iedereen. En zelf sta je nergens meer op een foto.

Ik weet precies hoe dat voelt. Want ik was jarenlang net zo. Ik fotografeer vrouwen, ik vier andere vrouwen, en zelf bleef ik altijd uit beeld.

Tot een reis naar Milaan. Daar besefte ik wat ik al die tijd had overgeslagen: mezelf. En dat ik daar iets aan wou doen. Niet ooit... Elke dag.

Dit is het verhaal van die ommekeer, en van de afspraak die ik sindsdien met mezelf hou.

Milaan, een klein lichtje in de chaos

Het was vorig jaar in juli. Ik trok naar Milaan om een fotoshoot te doen bij een fotografe die ik enorm inspirerend vind, niet alleen haar stijl, ook haar boodschap. Ik wou mezelf eens vieren. Voor één keer niet nadenken, niet regisseren, gewoon mezelf overgeven aan iemand anders en volledig aanwezig zijn in het moment.

Ik nam Elisa mee, mijn rots in de branding hier in de studio. Ik wou haar ook dat gevoel geven, dat speciale gevoel van eens iets voor jezelf te doen, zonder reden… gewoon omdat je er zin in hebt, het goed voelt…

Toen ik in de fashion district aankwam, was ik al vol verwondering. En in een van de ateliers, achter een raampje, zag ik een klein lichtje. Een heel oude vrouw, gebogen over haar naaimachine, helemaal opgaand in haar creatie. Ze keek niet eens op. Midden in al die chaos was er dat ene lichtje, en ik mocht heel even binnenkijken in haar wereld.

Niets was perfect en toch was alles perfect.

Dat is de zin die ik meenam naar huis. En naar mijn werk.

Mijn waarom, een belofte aan mijn mama

Daar in Milaan werd me gevraagd naar mijn waarom. Waarom ik fotografeer, en waarom juist vrouwen. En terwijl ik mijn verhaal vertelde, werd het me helder: mijn waarom zit verankerd in een belofte aan mijn mama. Om mensen écht te zien.

Niet de versie die we graag tonen. Maar de mens achter alle laagjes die de maatschappij ons oplegt. Tijd maken voor iemand, de laagjes wegnemen, en dan de persoon echt leren kennen. Dat is voor mij een portret. Al die kleine dingetjes die je uniek maken. Daarom niet perfect, maar wel uniek van jou.

Het kantelpunt, ik stond zelf nooit in beeld

Mijn mama had me ook doen beloven om elke dag te leven. En tot dat moment in Milaan had ik een droom uit de grond gestampt, uit het niets, en mijn belofte gehouden. Maar ik was zelf nooit in het frame gaan staan.

Ik vierde andere vrouwen, en dat doe ik ontzettend graag. Maar ik was diegene die altijd zei: nee, ik moet er niet op. De gedachte erachter was dat het niet over mij ging, het ging over jouw verhaal.

En toen dacht ik: hoe kan ik aan jou vragen om in beeld te stappen, als ik het zelf niet doe?

Het pact, elke dag minstens één frame

Daar is het begonnen. Ik maakte een afspraak met mezelf. Elke dag, al is het maar in één frame, stap ik er zelf in.

Soms een selfie. Soms gewoon een goeiedag tegen mezelf in de spiegel. Celebrating the little wins. En de dag starten met gratitude.

Het klinkt klein. Maar het brengt je energie terug bij jezelf. In plaats van de go, go, go in functie van iedereen, doet het je vertragen. Het leert je jezelf graag te zien. En de grootste blokkade, daar ben ik achter gekomen, zit vooral in je eigen hoofd.

Wat ik zag toen ik mezelf eindelijk bekeek

Sinds ik mezelf elke dag op de een of andere manier in beeld breng, ben ik anders naar mezelf beginnen kijken.

Ik heb gezien dat mijn ogen stralen als ik lach. Dat elke lachrimpel er een is die ik verdiend heb. Dat mijn armen helemaal niet zo slecht zijn als ik dacht, en dat ik die armen gebruik om mensen te omhelzen die ik graag zie en om dingen te creëren die mijn hart sneller doen slaan en mijn ziel doet dansen.

Ik heb geleerd om niet meer zo hard naar mezelf te kijken. Om te zien dat het oké is, zoals het is.

Van toeschouwer naar deelnemer

Het grootste verschil zit thuis. Vroeger was ik de toeschouwer, diegene die aan de kant stond. Nu sta ik mee op de foto. Nu maak ik deel uit van het verhaal van mijn gezin.

Want je aanwezigheid maakt het verhaal compleet. Step into the frame. Be part of the story.

Een klein ritueel om vandaag te beginnen

Je hoeft daar geen grote shoot voor te plannen. Begin klein, vanmorgen nog.

Start je dag met een kleine hallo in de spiegel. Geef jezelf drie tot tien minuten rust, iets dat jou energie geeft. Je bed opmaken, een koffie drinken, even buiten met je blote voeten op het gras. Een knuffel met je huisdier, je partner, je kinderen. Noem drie dingen waarvoor je dankbaar bent. En maak één foto waarin jij ook verschijnt.

Reset your mind, reset your heart. Elke dag die je krijgt is een cadeau. It's up to you to unwrap it… XxxWen

Veelgestelde vragen

Ik durf eigenlijk niet op de foto. Is portretfotografie dan wel iets voor mij? Net dan. Bijna elke vrouw die bij me komt, zegt aan de deur dat ze niet fotogeniek is of het niet gewend is. Je hoeft niks te kunnen en je hoeft niet eerst iemand anders te worden. Ik neem de tijd, we pellen de laagjes weg, en jij mag gewoon aanwezig zijn.

Moet ik me eerst voorbereiden, of wachten tot ik me er klaar voor voel? Nee. Dat wachten, tot je wat bent afgevallen, tot het beter uitkomt, tot je je er klaar voor voelt, is net de stem die je tegenhoudt. Je mag er zijn zoals je nu al bent.

Ik deed al een portret-ervaring bij ZOOM. Waarom zou ik nog eens komen? Omdat je jezelf dit gerust nog eens mag cadeau geven, zonder reden, zonder excuus. Niet voor je gezin, niet voor iemand anders, gewoon voor jou. Jezelf dit momentje van celebration gunnen, dat mag.

Waar kan ik terecht voor portretfotografie voor vrouwen in West-Vlaanderen? In mijn fotoatelier in Lichtervelde. Hier maak ik portretten van vrouwen, in alle rust, waar jij thuiskomt bij de vrouw die je al bent.