Waarom voelt een fotoshoot soms als therapie?
Omdat een vrouw voor het eerst zichzelf terugziet, en zich daardoor weer zichzelf voelt. Het gaat niet om de foto's. Het gaat om wat er met haar gebeurt terwijl ze gemaakt worden. Deze week kwam een vrouw haar collectie ophalen. Ze stond er even stil bij. En toen fluisterde ze iets dat me niet meer losliet. Dit is beter dan de beste therapeut die ik ooit had.Ik bleef erop terugkomen. In mijn hoofd, een paar keer, kwam het terug. Want zij kwam hier niet voor foto's. Ze kwam, denk ik, zonder het zo te zeggen, om zichzelf terug te vinden.
Mijn passie is niet fotografie. Het zijn mensen.
In het begin van mijn carrière dacht ik lang dat mijn passie fotografie was. Dat het mijn werk was om iemand er goed te laten uitzien. Maar ruim twintig jaar later weet ik beter. Dat is het niet. Dat is het nooit geweest. Mijn passie is niet fotografie. Mijn passie is mensen. De fotografie is mijn medium, mijn penseel. Het is hoe ik schilder. Wat hier echt gebeurt, is iets dat blijft. Iets tastbaars. Iets dat een vrouw voelt in elke vezel van haar ziel. Een vrouw die jaren naar zichzelf keek met het strengste oog dat er is, ziet zichzelf voor het eerst. En ik meen het. Echt, echt, echt. Ze ziet zichzelf. En ze voelt zich weer zichzelf. En dan verschuift er iets. Meer licht in haar ogen. Een glimlach tussen de tranen. Haar schouders recht als ze de studio buitenwandelt.
Je hoeft niet gefixt te worden
Ik ben hier niet om je mooier te maken. Want ik geloof, met heel mijn wezen, dat jij niet gefixt hoeft te worden. Je bent niet gebroken. Ik breng je gewoon terug bij de vrouw die in jou leeft. De vrouw die wil vieren. Die wil dansen. Die vrij wil zijn. Daarom voelt het voor veel vrouwen niet als een gewone fotoshoot, maar als iets dat heelt. Niet omdat ik een therapeut ben, dat ben ik niet. Wel omdat er iets in beweging komt wanneer je jezelf eindelijk weer in de ogen kijkt en blijft kijken.
Waarom we wel foto's van iedereen hebben, behalve van onszelf
Zo vaak staat hier een vrouw voor mijn lens met overal foto's van haar kinderen, haar man, haar mensen. En niet één van zichzelf. Alsof ze stilletjes uit haar eigen verhaal is gestapt. Misschien herken je dat. De camera is altijd in jouw handen, nooit op jou gericht. Je bent overal aanwezig in het leven van de mensen die je liefhebt, en nergens te zien. Een portret van jezelf laten maken is daarom geen ijdelheid. Het is jezelf terug in het verhaal zetten. Het is zeggen: ik was hier ook, en ik mag gezien worden.
Wat een portretshoot bij ZOOM echt is
ZOOM Fotoatelier is mijn atelier in Lichtervelde, in West-Vlaanderen. Vrouwen komen hier voor portretfotografie, maar wat ze meenemen is groter dan een mooie foto. Ze nemen zichzelf mee terug. Tastbaar, in werk dat een plekje krijgt in hun huis, en in een gevoel dat blijft.
Misschien lees je dit en raakt het iets. Geen haast. Geen druk. Gewoon een gedachte. Maar als het ergens iets in je raakt, stuur me dan een berichtje met één woord. Dan weet ik dat je er bent, en babbelen we verder wanneer jij eraan toe bent.
Veelgestelde vragen
Is een fotoshoot echt zoals therapie? Nee, ik ben geen therapeut en een fotoshoot vervangt geen therapie. Maar veel vrouwen beschrijven het als helend, omdat ze zichzelf voor het eerst sinds lang weer echt zien. Dat gevoel van thuiskomen bij jezelf is wat ze meenemen.
Ik ben niet fotogeniek. Kan ik dan toch komen? Ja. Bijna elke vrouw die hier binnenkomt zegt eerst dat ze niet fotogeniek is. Dat is geen kwestie van je gezicht, maar van hoe streng je naar jezelf kijkt. Mijn werk is je terugbrengen bij de vrouw die er altijd al was.
Waar kan ik terecht voor een fotoshoot voor vrouwen in West-Vlaanderen? Bij ZOOM Fotoatelier in Lichtervelde. Het ligt centraal in West-Vlaanderen, op een boogscheut van Roeselare, Torhout en Brugge.
Wat als ik me ongemakkelijk voel voor de camera? Dat mag, en dat is normaal. Niemand staat hier op haar gemak binnen. Ik begeleid je stap voor stap, en de meeste vrouwen vergeten de camera vanzelf zodra ze voelen dat ze er gewoon mogen zijn.
